Βαδίζουμε ολοταχώς προς την κατάργηση του έντυπου σχολικού βιβλίου.

Θα αντικατασταθεί λένε με το άγνωστο και "αόρατο" ψηφιακό βιβλίο.

Βαδίζουμε προς την κατάργηση του έντυπου σχολικού βιβλίου. Η εξέλιξη αυτή επενδύεται ψευδώνυμα με την “πρόοδο” του ψηφιακού βιβλίου.

Με… e-mail σχεδιάζει η κυβέρνηση να διανέμεται το σχολικό βιβλίο στους μαθητές και τις μαθήτριες. Καταργείται ο Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων και οι αρμοδιότητές του μετατίθενται σε φορέα ιδιωτικού δικαίου, υπεύθυνου για την αποστολή ψηφιακού υλικού στα σχολεία. Το εγχείρημα του περιβόητου “ψηφιακού σχολείου” θα χρηματοδοτηθεί έως το 2013 από το ΕΣΠΑ και μετά το πιθανότερο είναι να ακολουθήσει την τύχη παρόμοιων προγραμμάτων, όπως οι σχολικές βιβλιοθήκες, η ενισχυτική διδασκαλία, που εγκαταλείφθηκαν μόλις τελείωσαν τα κοινοτικά κονδύλια. Με την προωθούμενη ρύθμιση παραμένει ασαφές ποιος θα αναλάβει το κόστος της εκτύπωσης του ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού. Αν, δηλαδή, οι γονείς θα φορτωθούν κι αυτή τη δαπάνη με την αγορά βιβλίων, υπολογιστών και εκτυπωτών.

Η κυβέρνηση βιάζεται να περάσει την ουσιαστική κατάργηση της δωρεάν διανομής των σχολικών βιβλίων, γι’ αυτό σήμερα, προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, το σχετικό νομοσχέδιο θα εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο.

Ολόκληρο τον 20ό αιώνα, το δημόσιο σχολείο, στην Ελλάδα, στηριζόταν σε δύο θεσμούς: στον δάσκαλο και στο δωρεάν σχολικό βιβλίο. Αυτοί οι πυλώνες της εκπαιδευτικής διαδικασίας αποτελούσαν βασική υπόσχεση του κράτους. Συνιστούσαν τη στοιχειώδη κανονικότητα του σχολείου. Αμφισβητήθηκαν μόνον σε εθνικές έκτακτες καταστάσεις, σε πολέμους και καταστροφές.

Χθες ανακοινώθηκε η κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, του γνωστού ΟΕΔΒ με σήμα την κουκουβάγια. Η αρμοδιότητά του να επιμελείται την παραγωγή των σχολικών βιβλίων υπάγεται σε άλλο οργανισμό, ο οποίος, όμως, θα έχει ως πρωταρχική αρμοδιότητά του τη συγκρότηση του ψηφιακού βιβλίου. Στην ουσία, βαδίζουμε προς την κατάργηση του έντυπου σχολικού βιβλίου, προφανώς για λόγους περικοπών του προϋπολογισμού. Η εξέλιξη αυτή επενδύεται ψευδώνυμα με την “πρόοδο” του ψηφιακού βιβλίου. Ποιος μπορεί να υποστηρίξει βασίμως ότι η διαδικασία της μάθησης, το διάβασμα και η εμβάθυνση, η μεθυστική σχέση με το βιβλίο, θα αντικατασταθούν αποτελεσματικά από την ηλεκτρονική ροή των πληροφοριών;

Ακόμη και αυτό το “ψηφιακό βιβλίο” θα παράγεται όχι με χρήματα του προϋπολογισμού, αλλά με χρήματα των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η ιστορία είναι γνωστή. Όπως συνέβη με την ενισχυτική διδασκαλία ή τα προγράμματα ψυχικής υγείας, μόλις τελειώσει η ευρωπαϊκή χορηγία, ουσιαστικά διαλύονται οι δομές.

Το σχολείο δέχεται την επίθεση του Μνημονίου. Η εκπαίδευση θεωρείται πολυδάπανη και περιττή. Άλλο ένα κοινωνικό αγαθό εκδιώκεται από τη σφαίρα του δημόσιου ενδιαφέροντος. Η αρχή έγινε με τη μετατροπή των μονίμων εκπαιδευτικών σε συμβασιούχους.

Ποια αναβάθμιση μπορεί να υπάρξει με σχολεία χωρίς δασκάλους και χωρίς βιβλία; Τι είδους πρόοδος είναι αυτή που αφήνει στον ήδη περιορισμένο οικογενειακό προϋπολογισμό ακόμη μεγαλύτερα βάρη για τη μόρφωση των παιδιών; Σε ποιου είδους εκπαίδευση και καινοτομία αποσκοπούν οι κομπορρημοσύνες των κρατούντων;

Ευχόμαστε να μην επιβεβαιωθούν οι χειρότερες προβλέψεις. Δεν αρκεί, όμως! Αποδεικνύεται ότι η επίθεση σε βάρος του επιπέδου ζωής δεν αφορά μόνο τη συρρίκνωση του εισοδήματος. Επεκτείνεται στην αποχώρηση του κράτους από αυτονόητες, εδώ και έναν αιώνα, δεσμεύσεις του δημόσιου βίου, όπως είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία, καθώς και η αξιοβίωτη κοινωνική ασφάλιση.

Σχολείο χωρίς βιβλία!

Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων. ‘Οταν Έχω Διάβασμα Βαριέμαι.’Έτσι δεν παραφράζαμε τα αρχικά του ΟΕΔΒ εμείς και τα παιδιά μας; Ε, λοιπόν, τα καταργεί η κυβέρνηση πάλι για… το καλό μας. Παραμονές Πρωτοχρονιάς το υπουργικό συμβούλιο καλείται να εγκρίνει την κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων και μαζί του την κατάργηση του δωρεάν σχολικού βιβλίου σε όλα τα παιδιά.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που θα παρουσιάσει σήμερα η Α. Διαμαντοπούλου, “ο βασικός άξονας του νέου σχολείου είναι ο ψηφιακός”. “Ο σχεδιασμός, η οργάνωση και ο συντονισμός της παραγωγής και διανομής σχολικών βιβλίων, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή” είναι πλέον συμπληρωματική δραστηριότητα ενός φορέα που θα λειτουργεί με καθεστώς ιδιωτικού δικαίου!

Οι αρμοδιότητες του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων περνούν στο υπουργείο Παιδείας. Έτσι η Α.Διαμαντοπούλου πετυχαίνει “μια βαθιά τομή στα εκπαιδευτικά πράγματα”: “η τσάντα του μαθητή θα μένει στο σχολείο”. Αφού θα είναι άδεια, τι νόημα θα έχουν τα σούρτα φέρτα;

Πουθενά, από το σχέδιο νόμου, δεν προκύπτει ότι το ψηφιακό ή έντυπο υλικό θα διανέμεται με την έναρξη του σχολικού έτους σε όλα τα παιδιά. Αντιθέτως, όπως συνάγεται, το διδακτικό υλικό θα αποστέλλεται με… e-mail μέσω του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου που μέχρι πρότινος… βούλιαζε. Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο θα αναλάβει “τη διοχέτευση του ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού και των ψηφιακών υπηρεσιών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση”.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα γίνεται μετά την αποστολή. Ποιος θα αναλάβει το κόστος της εκτύπωσης του υλικού προκειμένου να το πάρουν όλα τα παιδιά; Τα σχολεία, που δεν έχουν πλέον χρήματα ούτε για… χαρτί τουαλέτας; Άρα οι γονείς καλούνται να φορτωθούν και αυτή τη δαπάνη αγοράζοντας όσοι μπορούν βιβλία, υπολογιστές και εκτυπωτές και φυσικά με άλλες τιμές απ’ αυτές που διασφάλιζε μέχρι τώρα ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων.

To Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο θα υπαχθεί σε έναν νέο φορέα που θα λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου! Δηλαδή μια βασική λειτουργία της εκπαίδευσης θα είναι πλέον ημιδημόσια και με βασική αποστολή “την τεχνολογική υποστήριξη των υπηρεσιών του υπουργείου Παιδείας και της εκπαίδευσης”.

Ο φορέας αυτός είναι το Ερευνητικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών με έδρα την Πάτρα, που μετεξελίσσεται “στον βασικό κόμβο συνολικών ψηφιακών εφαρμογών και μέσων στην εκπαίδευση”.

Όπως αναφέρεται στο σχέδιο νόμου, “ο σχεδιασμός, η οργάνωση και ο συντονισμός της παραγωγής και διανομής των σχολικών βιβλίων, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και η ενιαία διαχείριση του συνόλου των κεντρικών υποδομών, των ηλεκτρονικών υπηρεσιών και των ψηφιακών εφαρμογών μάθησης περιλαμβανομένου και του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου” απλώς “προστίθενται” στους σκοπούς του νέου φορέα.

Από τώρα μπορούμε να προβλέψουμε την τύχη του εγχειρήματος του ψηφιακού σχολείου: Μέχρι το 2013 που τελειώνει το ΕΣΠΑ. Ο κυριότερος οικονομικός πόρος του νέου φορέα είναι το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, δηλαδή τα κοινοτικά κονδύλια. Και όπως έχει συμβεί με μύρια όσα προγράμματα, μετά τη λήξη της κοινοτικής χρηματοδότησης όλα ρημάζουν. Από τις σχολικές και ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, μέχρι την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, τα τμήματα στα ΤΕΙ και τους υπολογιστές στους μαθητές της Α’ Γυμνασίου, για τους οποίους η Κομισιόν ζητάει πίσω τα λεφτά. Δηλαδή, μετά το πέρας του ΕΣΠΑ, ούτε ψηφιακό σχολείο θα έχουμε ούτε τον πατροπαράδοτο ΟΕΔΒ να δίνει βιβλία δωρεάν σε όλους τους μαθητές.

Επίσης με το νομοσχέδιο της Α. Διαμαντοπούλου καταργούνται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, το Κέντρο Εκπαιδευτικής ‘Ερευνας, το Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης και ο Οργανισμός Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών.

Στη θέση των τεσσάρων φορέων, που ούτως ή άλλως έχουν απαξιωθεί καθώς το υπουργείο Παιδείας αναθέτει σε ιδιώτες τη δουλειά τους, συγκροτείται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο που ορίζεται από τον υπουργό Παιδείας και περιορίζεται σε γνωμοδοτήσεις όταν του ζητούνται. Για τον ορισμό του προέδρου απαιτείται έγκριση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής.

Το νομοσχέδιο αναφέρει ότι με μεταβατικές διατάξεις θα διασφαλιστεί η απρόσκοπτη ένταξη του υπηρετούντος επιστημονικού προσωπικού στον νέο φορέα, ενώ θα ρυθμιστούν οι όροι συνέχισης της απασχόλησης του διοικητικού προσωπικού. Σε ό,τι αφορά το προσωπικό του ΟΕΔΒ προβλέπεται η μετάταξή του σε υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας ή εποπτευόμενα νομικά πρόσωπα.

Τέλος, με το νομοσχέδιο αλλάζει ο τρόπος εισαγωγής μαθητών στα πειραματικά σχολεία. Μόνο στα δημοτικά η επιλογή γίνεται με κλήρωση. Στα λύκεια η εισαγωγή γίνεται μετά από εξετάσεις και τεστ δεξιοτήτων που, με βάση την εμπειρία αντίστοιχων εξεταστικών διαδικασιών σε ιδιωτικά σχολεία, προϋποθέτει πολλές ώρες ιδιαίτερων μαθημάτων προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχία.

Αυτό σημαίνει ότι στα πειραματικά σχολεία θα φοιτούν κυρίως παιδιά που οι γονείς τους μπορούν να σηκώσουν το βάρος της προετοιμασίας. Στα γυμνάσια η επιλογή των μαθητών θα γίνεται με βάση προϋποθέσεις που θα ορίζει το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο κάθε σχολείου. Άρα και εδώ μπορεί να έχουμε εισαγωγή μετά από εξετάσεις. Επίσης, θα μπορούν να εισάγονται παιδιά με υψηλές μαθησιακές δυνατότητες

Πηγή: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ
Στεφανάκου Π.

"Το μάθημα" από την Ελλάδα...

Γράφει ο Paul Krugman


Η οικονομία της Ελλάδας βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Οι προοπτικές διάσωσης της χώρας υπονομεύονται κυρίως λόγω της γερμανικής ξεροκεφαλιάς και τα απαγορευτικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων έχουν εκτινάξει το κόστος δανεισμού. Το γεγονός έχει συνέπεια να...αυξάνεται συνεχώς το χρέος, επιτείνοντας έτσι την ανησυχία των επενδυτών. Αυτήν τη στιγμή, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία.

Πρόκειται βέβαια για μία θλιβερή εξέλιξη. Το μεγάλο ερώτημα για εμάς τους υπόλοιπους, όμως, είναι αν μπορούμε να πάρουμε κάποιο μάθημα από την ελληνική περίπτωση. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα πληρώνει το τίμημα της δημοσιονομικής της ανευθυνότητας. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι αυτή η ανευθυνότητα δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει τις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Το κλειδί για να καταλάβουμε τι συνέβη στην Ελλάδα δεν είναι το χρέος της, το οποίο πράγματι είναι υψηλό, αλλά όχι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά. Για παράδειγμα, το 1946, με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χρέος των ΗΠΑ έφτανε το 122% του ΑΕΠ. Μέσα σε μία δεκαετία όμως είχε μειωθεί στο μισό και συνέχισε να μειώνεται και τις επόμενες δεκαετίες, φτάνοντας μάλιστα το 33% το 1981.

Πώς κατάφερε η Αμερική να ξεπληρώσει όλα τα βάρη που είχε επωμιστεί κατά τη διάρκεια της πενταετούς πολεμικής της προσπάθειας; Η απάντηση είναι ότι δεν τα κατάφερε. Σε απόλυτους αριθμούς, το αμερικανικό χρέος ήταν σχεδόν το ίδιο το 1956 με όσο ήταν το 1946. Ωστόσο, είχε μειωθεί δραματικά ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της μεγέθυνσης της αμερικανικής οικονομίας και της ανόδου του πληθωρισμού. Μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα σε κάτι παρόμοιο; Δυστυχώς, η απάντηση είναι όχι.

Μέχρι πρόσφατα, όλοι θεωρούσαν ότι η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήταν θετική εξέλιξη, αφού διευκόλυνε τις εισροές κεφαλαίων και διασφάλισε την παροχή φτηνών δανείων. Αυτές οι εισροές όμως δημιούργησαν παράλληλα και πληθωριστικές τάσεις. Οταν η ανάπτυξη φρέναρε, η ελληνική οικονομία εκτροχιάστηκε. Σταδιακά, οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα θα προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με τη μεταπολεμική Αμερική, η Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον πληθωρισμό ως όπλο για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αντιθέτως, ο αποπληθωρισμός θα πολλαπλασιάσει το άχθος του χρέους. Και δεν είναι μόνον αυτό: ο αποπληθωρισμός αποτελεί μια επώδυνη διαδικασία, που οδηγεί στη συρρίκνωση της οικονομίας και την εκτίναξη της ανεργίας. Οπότε, η Ελλάδα δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στην ανάπτυξη για να σωθεί. Στην καλύτερη περίπτωση, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μακρά περίοδο στασιμότητας. Ετσι, η μόνη επιλογή που έχει είναι οι βάρβαρες περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις φόρων, γεγονός που επίσης θα λειτουργήσει επιβαρυντικά στην αγορά εργασίας. Δεν πρέπει λοιπόν να μας προξενεί εντύπωση που οι αγορές έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους και πιέζουν τα πράγματα στα άκρα.

Τι μπορεί να γίνει; Η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων ήταν ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι τους θα τους βοηθούσαν, εγγυώμενοι για το ελληνικό χρέος, με αντάλλαγμα την υιοθέτηση σκληρών μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής. Ισως αυτό να ήταν μία λύση. Χωρίς την υποστήριξη της Γερμανίας, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβεί.

Η άλλη λύση είναι να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη και να υποτιμήσει το νόμισμά της. Αυτό όμως θα έχει ως άμεση συνέπεια τη μαζική και καταστροφική απόσυρση κεφαλαίων από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ηδη, άλλωστε, αναφέρεται ότι αποσύρονται μαζικά καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση στο ελληνικό δίλημμα. Για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν υπάρχει καμία απάντηση που να μην είναι τραγική στο άκουσμα...

Θα πρέπει να φοβάται άραγε η Αμερική ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα της Ελλάδας; Το καλό είναι ότι, σε αντίθεση με τους Ελληνες, έχει δικό της νόμισμα, το οποίο μπορεί να κάνει ό, τι θέλει. Οπως έδειξε όμως και η περίπτωση της Ιαπωνίας, η ύπαρξη εθνικού νομίσματος δεν αποκλείει την οικονομική στασιμότητα. Αν σε αυτήν την κρίσιμη ώρα ακολουθήσουμε τις συμβουλές όσων εισηγούνται άμεση δημοσιονομική προσαρμογή, τότε κάθε ενδεχόμενο είναι πιθανό".

πηγη New York Times

Η απάτη για την χρεωκοπία της Ελλάδας

Οικονομική κρίση και κοινωνική εξαθλίωση.

Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση, όπου το 5% διαπρέπει και το υπόλοιπο 95% βυθίζεται στην εξαθλίωση. 

Κρίση αξιών, κρίση οικονομική, κρίση θεσμών. 

Ζούμε σε μια χώρα :

- που πάει από το κακό στο χειρότερο οικονομικά,
- που έχει δημοσίως ξεφτιλιστεί μέσα στη βρώμα και την μπόχα που η ίδια δημιούργησε πολιτικά,

- που ξήλωσε λόγω κόμπλεξ κάθε στεγανό όποιου θεσμού υπήρχε και συγκρατούσε την...κοινωνία με σκοπό να τον επανδρώσει με λαμόγια πάσης φύσεως, ετερόκλητα και αναλώσιμα στο πρώτο σκάνδαλο ώστε να'ρθει το επόμενο,

- που γαλούχησε μια-δυο γενιές πίσω από τη δική μου με μυαλά "ο γείτονας είναι εχθρός σου" και "ο κοντινός σου υποψήφιο θύμα", την τελευταία δε γενιά με το κόμπλεξ του κακού παιδιού που έχει κακή νοοτροπία και θα'ρθούν οι ξένοι που θέλουν το καλό μας(!) να μας επαναφέρουν στο σωστό δρόμο, δημιουργώντας μια κρίση αξιών εδώ και δεκαετίες

- που τα μόνα ενδιαφέροντα της γενιάς των 30 (της δικής μου δηλαδή) είναι πότε θα βγούμε, τι θα φάμε, πως θα φτιαχτούμε, και τι γκόμενα θα γλεντήσουμε (ανάγκες Νεάντερταλ δηλαδή ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ),

- που από τότε που δημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση χωρίς την απαραίτητη εποπτεία και έλεγχο ενός ΔΙΚΑΙΟΥ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ κράτους με το πρόσχημα της ελευθεροτυπίας ενέσκηψε σε κάθε επιχειρηματία που ήθελε να προπαγανδίσει τα δικά του, ώστε να ορίζει την κατεύθυνση της πλέμπας και να προωθεί το δικό του σχήμα εξουσίας (πολιτικής και δικαστικής),

- που οι εκφραστές της έννοιας "δημοσιογραφία=λειτούργημα" είναι εξαφανισμένοι και όχι υπό εξαφάνιση και τους βρίσκεις μόνο στα εκθέματα μουσείου δεινοσαύρων,

- που συνδυαζόμενα όλα τα παραπάνω δημιουργούν μια ασφυξία στον κόσμο ο οποίος ακόμα σκέφτεται και θίγεται αλλά οι μόνες του διλημματικές επιλογές είναι :
ή μπαίνω στο σύστημα αυτό και ελπίζω να επιβιώσω εγώ αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα (κράτος, πολιτική, όραμα, εθνική ανεξαρτησία, παιδεία, σύστημα υγείας, σύνταξης, προσφοράς εργασίας, νοοτροπία, ΟΡΑΜΑ κλπ), ή επειδή δεν μπορώ να συμφιλιωθώ ξεσηκώνομαι ειρηνικά και αλλάζω τα πράγματα έστω κι αν δεν έχω τα μέσα, έστω κι αν ο κόσμος ο πολύς ακόμα κοιμάται και οι υπόλοιποι επιλέγουν το πρώτο εκ των δυο, έστω κι αν αυτό που θα αλλάξω θα 'ναι ελάχιστο.

Δυστυχώς όμως ακόμη η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελείται από μια μάζα απαίδευτων μικροαστών που νοιάζονται μόνο για τα μικροσυμφέροντά τους και για την παράταξή τους.

Αμόρφωτοι-κάφροι μικροαστοί που κριτικάρουν αυστηρά από τον καναπέ τους, οποιαδήποτε προσπάθεια για οργανωμένο αγώνα και αλλαγή κατά του σάπιου κατεστημένου. Γιατί νιώθουν πως αυτοί βρίσκονται στην κορυφή της Πυραμίδας με τα σκατά, και δεν τους νοιάζει τι είναι από κάτω τους. Χαίρονται με τις ματαιόδοξες επιτυχίες και τις μίζες που τσεπώνουν οι αντιπρόσωποι της παράταξης και αποθεώνουν τους "ήρωες" καταχειροκροτώντας τους εκστασιασμένοι. Πάνω όμως στην αλαζονεία και την ύβρη που διαπράττουν, δεν καταλαβαίνουν πως το οικοδόμημα έχει αρχίσει να τρεκλίζει... Πως το σάπιο σύστημα καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα....

Το ΔΝΤ (κρίση οικονομική και θεσμική) έχει απλώσει τις δαγκάνες του και στραγγαλίζει την όποια ελπίδα για ένα ευοίωνο μέλλον της κοινωνίας-οικονομίας .

Ο Τουρκικός ζυγός η Τούρκικη κουλτούρα, ο Τραπεζικός ζυγός και τα τοκογλυφικά χαράτσια.

Και οι Έλληνες πλέον δεν μπορούν να μονιάσουν ακόμα και σε μια αντίδραση κατά του μνημονίου! Κατά τα 400 χρόνια σκλαβιάς από το Τουρκικό ζυγό ο Έλληνας εργαζόταν και πλήρωνε χαράτσια στην ισχυρή Πύλη και όσο δυσβάστακτα και εάν αυτά ήσαν αναγκαζόταν να τα πληρώνει… Όμως οργιζόταν! Μέσα του έβραζε! Αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παραπάνω διότι κινδύνευε με φυσική εξόντωση. Παιδεία υπήρχε για τους ολίγους και πάντα κάτω από τη καθοδήγηση και τις προσταγές του Τούρκου κατακτητή. Κάθε τι Ελληνικό διώκετω και έπρεπε να εξαλειφθεί! Οι οικονομικά ισχυροί, πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων, τα είχαν βρει με τον Τούρκο και άνθιζαν οι δουλειές τους δρώντας εξοντωτικά και τοκογλυφικά απέναντι στους συντοπίτες τους ανήμπορους Έλληνες.

ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ; ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

-Η Ελλάδα είναι υπόδουλη στον Τραπεζικό ζυγό που απαιτεί χαράτσια, δυσβάστακτα, ώστε να μην εξοντωθούμε άμεσα, από τη πείνα, τη κοινωνική ανέχεια και την ασθένεια.

-Ο Έλληνας ναι μεν οργίζεται, βράζει αλλά ως εκεί... Υπομένει τα πάντα και για πάντα…

-Παιδεία που εξασφαλίζει μόνο επαγγελματική αποκατάσταση δίδεται επίσης μόνο στους ολίγους που μπορούν να πληρώσουν ώστε με 20 φροντιστάς το παιδάκι τους να εξασφαλίσει μια θέση στις “σχολές υψηλής προτίμησης” και αφού μυηθεί στον Πνευματικό–Επιστημονικό καθωσπρεπισμό και φέρεσθαι θα πρέπει να δαπανήσει καμιά 50.000€ ακόμα (minimum) σε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές και εάν προσκυνήσει άμεσα και ευθαρσώς, στεντορεία τη φωνή, τη Νέα Τάξη αποτάσσοντας κάθε τι Ελληνικό και Ορθόδοξο (νεογενίτσαροι) τότε ανοίγουν οι πόρτες των “εύρωστων” πολυεθνικών, ανοίγουν τα πορτοφόλια, ανοίγουν οι δρόμοι και επιβραβεύονται για την ακούσια ή εκούσια αυτομόλησή δρώντας με μένος ενάντια σε κάθε τι που τους ένωνε με τους απλούς και κακόμοιρους πλέον Έλληνες συντοπίτες τους (διότι δεν μπορούν πλέον να λέγονται συμπατριώτες…)

-Οι δε Οικονομικά ισχυροί, χωρίς ίχνος Ελληνοκεντρισμού, φωνάζουν ότι πρέπει να τα βρούμε με τις “αγορές” γρήγορα και να αρχίσουμε σύντομα πάλι να ερωτοτροπούμε μαζί τους σε ένα χυδαίο, αγοραίο έρωτα…! Όπως και οι ευνοούμενοι επιχειρηματίες απειλούν πως θα φύγουν από την χώρα εάν τους πολυζορίσουν και τους ζητηθεί να δώσουν κάτι από την τσέπη τους για να βελτιώσει η κατάσταση του υπόλοιπου 95%.
Γνωρίζοντας οι νεοκατακτητές Τραπεζίτες της Νέας Τάξης πολύ καλά πως και γιατί μας επέτρεψαν να σταθούμε στα πόδια μας μετά την Επανάσταση του 1821 θέλουν προφανώς να αποφύγουν σήμερα κάτι αντίστοιχο!
Ακόμα όμως και εάν εμείς το επιθυμούμε, γνωρίζουν καλά και θα πρέπει να το θυμηθούμε και εμείς ότι αυτό απαιτεί:
1. Αίμα και θυσία
2. Συμμαχίες
3. Ιστορικές συγκυρίες
4. Χρήματα
5. ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΝΟΙΑ!!!!

ΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΕΙ;;;

Αντίδραση και κράτος καταστολής
 

Και όταν ακόμη υπάρχουν αντιδράσεις το κράτος-παρωδία, σαν τραγική φιγούρα σαλτιμπάγκου, παρεμβαίνει για να στείλει τα στρατιωτάκια-ματ να δείρουν αυτόν που είναι πιο ευάλωτος και πιο φωνακλάς, ώστε να τελειώνει η όποια αντίδραση και να χωνέψουμε πιο γρήγορα το μέλλον που μας αξίζει, με τις ευλογίες της μάζας.
Όλα αυτά τα παλικαράκια που κράζουν για τις απεργίες, τις πορείες και την οποιαδήποτε -μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία- αντίσταση στο σάπιο πολιτικό κατεστημένο υποστηρίζοντας έτσι το κράτος καταστολής, δεν καταλαβαίνουν πως σε 10 χρόνια δεν θα υπάρχει ελληνική οικονομία και κατ'επέκταση κοινωνία. Η όποια ανάπτυξη, θα είναι πλέον ανάπτυξη του γαλαζοπράσινου καρκινώματος. Με τη συναίνεση των Μικροαστών-οπαδών, την προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου από τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης και τις ευλογίες των βολεμένων βουλευτών και πολιτικών το μέλλον της χώρας μας βάφεται ανεξίτηλα μαύρο... Με την αρχηγική καθοδήγηση του Παπανδρέου που φωτογραφίζει εαυτόν σαν μέγα σωτήρα-ευεργέτη, και απολαμβάνει την ηδονή πως καταφέρνει ακόμα και την ύστατη στιγμή να κοροϊδεύει και να χειραγωγεί τις μάζες, το ζοφερό μέλλον μας παρουσιάζεται σαν δύσβατος μονόδρομος που θα ακολουθήσουμε ως το τέλος.
Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι τα κυκλώματα της απάτης, της ρεμούλας, της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας. Μία μαφία που δεν τη συναγωνίζεται καμία άλλη σε ολόκληρο τον κόσμο, με τα πλοκάμια της απλωμένα παντού. Ο τίμιος ιδιώτης δεν τολμάει να τα βάλει μαζί της γιατί ξέρει ότι την άλλη μέρα φαλίρισε και οι κρατικοί διαπλεκόμενοι τρώνε με δέκα μασέλες, ανοίγοντας και κλείνοντας τα νομικά παραθυράκια των εγκυκλίων και των αποφάσεων κατά το δοκούν.

Το σχέδιο του ΔΝΤ για το τεράστιο χρέος και τα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα
 

Όλα όμως ήταν προσχεδιασμένα και εκτελούνται άριστα!!!
Ας πάμε για παράδειγμα πίσω στον Δεκέμβριο του 2009 :
Συνέντευξη Προβόπουλου στον Παπαχελά στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ.
Λέει ο Προβόπουλος: ενημέρωσα Καραμανλή και Παπανδρέου πριν τις εκλογές ότι το έλλειμμα είναι 6% και ότι αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα αμέσως μετά τις εκλογές στο τέλος του χρόνου το έλλειμμα θα φθάσει στο 12%.
Συμπέρασμα:

Ο Παπανδρέου ήξερε την απόλυτη αλήθεια για την οικονομία;

Επειδή σε αυτό το ερώτημα ουδείς έχει απαντήσει και κανείς από τους πολιτικούς δεν επιμένει για απάντηση ουσιαστική επ΄αυτού, θα ρωτάω και θα απαντάω.

1. Γνώριζε ο Παπανδρέου την αλήθεια;
Την γνώριζε.

2. Έπρεπε να πάρει μέτρα αμέσως;
Έπρεπε.

3. Τι μέτρα έπρεπε να πάρει;
Μέτρα κατά της διαφθοράς της Ελλάδας των σκανδάλων και των λαμογιών, κατά της διαπλοκής των μεγαλοεκδοτών και των καναλαρχών, κατά της φοροδιαφυγής, των διαπλεκόμενων, των καρεκλοκένταυρων, των υψηλά αμειβομένων, κατά των καρτέλ και των μονοπωλίων, μέτρα τιμωρίας των υπευθύνων που οδήγησαν τη χώρα σε ένα τεράστιο χρέος, μέτρα υπέρ των εναλλακτικών πηγών ενέργειας και εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων της Ελλάδας, καθώς και υπέρ του τουρισμού κ.ο.κ.

4. Τι μέτρα όμως πήρε;
Μέτρα "που σώζουν τη χώρα μας" που ξεπουλάνε όμως την πατρίδα μας στους τοκογλύφους, που παραδίδουν την εθνική μας κυριαρχία στα χέρια των κερδοσκόπων-αρπακτικών των διεθνών τραπεζών και αγορών, που αφήνουν συνανθρώπους μας ανασφάλιστους και χωρίς ιατρική περίθαλψη στο έλεος της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας, μέτρα που χτυπάνε μόνο τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους των 700 και των 500 ευρώ για να μαζέψει από τα λιγοστά ευρώ αυτών τα δισεκατομμύρια που χρωστά η χώρα.

5. Πήρε (έστω και) αυτά τα μέτρα αμέσως;
Όχι.

6. Μπορούσε να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια;
Μπορούσε.

7. Γιατί δεν δανείστηκε;
Επειδή έκανε καθυστέρηση.

8. Γιατί έκανε καθυστέρηση;
Για να εκτοξεύσει τα spreads.

9. Γιατί να εκτοξεύσει τα spreads;
Για να μην μπορεί να δανειστεί.

10. Γιατί να μην μπορεί να δανειστεί;
Για να φέρει το ΔΝΤ ως μόνη λύση.

11. Γιατί να φέρει το ΔΝΤ;
Γιατί αυτό ήταν το σχέδιο εξ αρχής.

12. Γιατί και ποιο ήταν το σχέδιο;
Μα το γιατί και το ποιο ήταν το σχέδιο είναι προφανές πλέον... Να έρθει το ΔΝΤ για να εξασφαλίσουν οι ξένοι τοκογλύφοι ότι θα πάρουν τα λεφτά τους. Διότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά τα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν κατά των χαμηλά αμειβομένων κοινωνικών στρωμάτων χωρίς να υπάρχει τρομερή αντίδραση από το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού.
Γιατί έτσι ακριβώς μας έπεισαν τα προπαγανδιστικά παπαγαλάκια των -εξυπηρετητών του κεφαλαίου- ΜΜΕ , ότι δηλαδή το ΔΝΤ και τα απάνθρωπα μέτρα είναι αναγκαία, εφόσον χρωστάμε.
Και αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου γιατί αυτή είναι -η τελευταία ίσως- ληστρική επίθεση κατά του απλού λαού με σκοπό να τον καταστήσουν ένα εξαθλιωμένο υποχείριο δουλείας, οι κερδοσκόποι να βγάλουν ακόμη περισσότερα κέρδη και τέλος η χώρα μας χρεοκοπημένη πλέον να σβηστεί από τον γεωπολιτικοοικονομικό χάρτη εκτός αν βέβαια σκύψουμε το κεφάλι και γίνουμε επίσημοι δούλοι των δανειστών μας.
Με λίγα λόγια λοιπόν θέλουν να εξαφανίσουν όποια δύναμη έχει ο λαός -αφού δεν θα έχει στην ουσία να φάει και θα τον απασχολεί πρωτίστως η επιβίωσή του δουλεύοντας όλη τη μέρα- αλλά ταυτόχρονα θέλουν να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες και τα οικονομικά τους σκάνδαλαοικονομική ευρωστία.
Στο τέλος φυσικά εμείς θα χρεοκοπήσουμε αλλά λίγοι πολιτικοί, επιχειρηματίες, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, κερδοσκόποι και μερικές άλλες παρατρεχάμενες εξυπηρετικές μαριονέτες θα αποκτήσουν εξαιρετικά υψηλή οικονομική και εξουσιαστική δύναμη. Και προφανώς θα φύγουν από τη χώρα μας που δεν θα έχει καμιά αξία, για να αφομοιωθούν από τους διεθνείς κερδοσκοπικούς οργανισμούς και παγκόσμιες εταιρίες που τώρα οι ίδιοι υπηρετούν -και που φυσικά ωφελούν μέσω των μέτρων- αλλά που σε μερικά χρόνια δεν θα έχουν τι άλλο να τους προσφέρουν αφού ήδη έχουμε βάλει σε υποθήκη ολόκληρη την πατρίδα μας. Οπότε αναγκαστικά θα πρέπει τα αφεντικά τους, που τώρα τους δίνουν τις εντολές, να τους "βολέψουν" κάπου ως ανταμοιβή και μέρος της συμφωνίας που έκαναν οι προδοτικές κυβερνήσεις της χώρα μας και οι παρατρεχάμενοι του συστήματος με τους εντολοδόχους των αγορών.
Βέβαια ο τελικός στόχος είναι εφόσον συμβούν όλα τα παραπάνω, να έρθουν οι ξένες ενεργειακές εταιρίες και να εκμεταλλευτούν έναντι “πινακίου φακής” τον ορυκτό μας πλούτο βγάζοντας δις στις πλάτες μας με το πρόσχημα, αφού χρωστάμε ως χώρα, τα ενεργειακά αποθέματα που θα παράγουμε (και που χρόνια τώρα ήταν κοινό μυστικό ότι υπάρχουν) θα είναι και αυτά χρωστούμενα!

Αυτά τα ολίγα πολύ ουσιώδη και ο νοών νοείτο.........

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΕ 303 ΧΩΡΕΣ.!!!!!

Ακούγεται παράξενα, αλλά είναι πραγματικότητα.

Τα ελληνικά είναι μια δύσκολη και λίγο ομιλούμενη γλώσσα. Ποιος γνωρίζει όμως πως στην Αυστραλία υπάρχουν 18 πανεπιστημιακές σχολές και 149 δημόσια σχολεία που διδάσκουν τη  νεοελληνική...

γλώσσα, στην Ινδία δύο πανεπιστημιακές σχολές, στην Ιταλία 15 πανεπιστημιακές σχολές και τρία δημόσια σχολεία, στην Ισπανία 20 πανεπιστημιακές σχολές και τρία δημόσια σχολεία; Αλλά και στη Συρία, τη Λιθουανία, την Ιαπωνία, τη Νότιο Αφρική, τη Βενεζουέλα, τη Σλοβενία, τη Ρωσία, το Ισραήλ...

Διευθύνσεις και πληροφορίες για όλα τα ακαδημαϊκά, δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα που παρέχουν μαθήματα της ελληνικής γλώσσας στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό περιέχει ο οδηγός στην αγγλική με τον τίτλο «Institutions Offering Courses of Modern Greek in Greece and abroad» (Ιδρύματα που προσφέρουν μαθήματα νεοελληνικής γλώσσας στην Ελλάδα και το εξωτερικό) που εξέδωσε το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Διεθνών Εκπαιδευτικών Σχέσεων του υπουργείου Παιδείας.

Ο νεοεκδοθείς οδηγός παρέχει διευθύνσεις και πληροφορίες για 303 πανεπιστημιακές σχολές σ' ολόκληρο τον κόσμο και για 269 δημόσια σχολεία, αφενός για μαθήματα «νέας ελληνικής για ξένους» που παρέχονται με οργανωμένο τρόπο στην Ελλάδα (από ακαδημαϊκούς, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς) και αφετέρου για τα πλήρη προγράμματα νεοελληνικών σπουδών, τα προσφερόμενα από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Σε επίμετρο δίνονται: μικρή δειγματοληψία κοινοτικών (παροικιακών, εκκλησιαστικών κ.ά) σχολείων στην αλλοδαπή όπου διδάσκεται η ελληνική γλώσσα, βασική βιβλιογραφία εγχειριδίων και βοηθημάτων για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής ως ξένης γλώσσας και τέλος οι διευθύνσεις των ελληνικών προξενικών αρχών στο εξωτερικό, όπου μπορούν να απευθύνουν οι ενδιαφερόμενοι τα σχετικά ερωτήματά τους.

Η νέα έκδοση αποτελεί πλήρη αναθεώρηση και συμπλήρωση της έκδοσης του 1995 με τον ίδιο τίτλο. 

Ο οδηγός ­ όπως και οι δώδεκα μέχρι σήμερα εκδόσεις του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας  διατίθεται μέσω του βιβλιοπωλείου της «Εστίας» ενώ το υλικό του θα είναι σύντομα προσπελάσιμο και στους επισκέπτες της ηλεκτρονικής σελίδας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας στο διαδίκτυο  http://www.greeklanguage.gr

από την εφημερίδα "Τα Νέα"

To scanner νεας τεχνολογιας... και αντε να ξεφύγει τίποτε...

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο και δοκιμάστε να σκανάρετε

http://home.gethome.no/siamak.javid/etc/NewAirportSecurity.swf  

Διαπραγμάτευση με τις συντεχνίες επαγγελματιών για την αποφυγή συγκρούσεων

Φόρµουλα για όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις στις ρυθµίσεις για τα κλειστά επαγγέλµατα αναζητεί η κυβέρνηση. Οι αρµόδιοι υπουργοί ήδη βρίσκονται στη διαδικασία διαβούλευσης µε τις θιγόµενες οµάδες, σε µία προσπάθεια να βρεθεί κοινός τόπος προτού η Πολιτεία φέρει προς ψήφιση τις οριστικές της προτάσεις.
Σύµφωνα µε κυβερνητικά στελέχη, η κυβερνητική βούληση για συναινετικές λύσεις ήτανκαι ο λόγος που επελέγη η αναβολήγια τις 16-17 Ιανουαρίου της προώθησης του νοµοσχεδίου Παπακωνσταντίνου. Παράλληλα, γίνονται δηµόσιες αλλά και άτυπες διαπραγµατεύσεις µε δικηγόρους, συµβολαιογράφους, φαρµακοποιούς και µηχανικούς. Η κυβέρνηση εκφράζει το επιχείρηµα ότι από τη στιγµή που η απελευθέρωση είναι µονόδροµος θα πρέπει να συµφωνήσουν σε ένα µίνιµουµπακέτο αλλαγών στον κλάδο τους που θα διευκολύνει και τις συζητήσεις µε την τρόικα. Οπως αποκάλυψε χθες ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, ανεξάρτητα από τα όσα θα συµφωνήσουν κυβέρνηση και εµπλεκόµενοι, η τρόικα είναι εκείνη που θα αξιολογήσειτις προτάσεις και θα ανάψει το πράσινο φως ώστε να προχωρήσουνοι τελικές ρυθµίσεις.
Η κυβέρνηση εµφανίζεται διατεθειµένη να παζαρέψει ορισµένα καυτά θέµατα, όπως αυτό της ελάχιστης αµοιβής που αφορά και δικηγόρους, µηχανικούς και συµβολαιογράφους . Με καλό µάτι βλέπει το υπουργείο ∆ικαιοσύνης το ενδεχόµενονα µην καταργηθούν τα γραµµάτια προείσπραξης (ελάχιστα όρια αµοιβής) για τους δικηγόρους, που αποτελεί και την κόκκινη γραµµή για τον κλάδο ενόψει της απελευθέρωσης του επαγγέλµατός τους.
Για «ταυτότητα απόψεων των δικηγόρων µε το υπουργείο ∆ικαιοσύνης» κάνουν λόγο νοµικοί κύκλοι που είναι σε θέση ναγνωρίζουν όσα διαµείβονται στις «άτυπες διαπραγµατεύσεις» για το άνοιγµα των κλειστών επαγγελµάτων.
Επικαλούνται µάλιστα τις θέσεις που εγγράφως παρουσίασε η Ελλάδα το περασµένο καλοκαίρι στο πλαίσιο της παραποµπής της χώρας µας στο Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο για το αγκάθι της κατάργησης τωνπροεισπράξεων των δικηγόρων.
Οι δικηγόροι επισηµαίνουν επίσης ότι ο Χάρης Καστανίδης στην Ολοµέλειατων Προέδρων των ∆ικηγορικών Συλλόγων – και ενώ είχε ανοίξει η συζήτηση για το άνοιγµα των κλειστών επαγγελµάτων – είχε ταχθεί υπέρ της διατήρησης των προεισπράξεων.
Αντίστοιχη είναι η ατµόσφαιρα στην κυβέρνηση και για το θέµα των κατώτατων αµοιβών των µηχανικών – ως γνωστόν, η ενδεχόµενη κατάργησή του αποτελεί κόκκινο πανί για το ΤΕΕ. Σύµφωνα µε πηγές τουυπουργείου Υποδοµών, εξετάζεται το ενδεχόµενο να καταργηθεί µεν η κατώτατη αµοιβή, αλλά να καθοριστείστη θέση της η «νόµιµη» ή «αντικειµενική» – έτσι που ναµπορεί σε κάθε περίπτωση να αποδοθεί η ασφαλιστική εισφορά για κάθε έργο από τον µηχανικό. Οπως παρατηρούσαν ειδικοί του χώρου, η θέσπιση µιας τέτοιας αµοιβής θα λειτουργεί προφανώς και ως «πάτωµα» για το κόστος της εργασίας του µηχανικού.

Οι συµβολαιογράφοι

Σε ανοιχτή γραµµή µετο υπουργείο ∆ικαιοσύνης βρίσκονται καιοι συµβολαιογράφοι, οι οποίοι έχουν προειδοποιήσει τους αρµοδίους για τις συνέπειες που θα έχει το άνοιγµα του δικού τους επαγγέλµατος.
Σύµφωνα µε πληροφορίες µάλιστα, έχει ληφθεί απόφαση να αναθέσουν στο ΙΟΒΕ (Ιδρυµα Οικονοµικών και Βιοµηχανικών Ερευνών) τη σύνταξη οικονοµικής µελέτης για να καταγραφεί µε τον πλέον επίσηµο τρόπο ποια θα είναι τα ενδεχόµενα οικονοµικά οφέλη τηςελληνικής κοινωνίας από το άνοιγµατου συγκεκριµένου κλάδου.
Σήµερα είναι η κρίσιµη συνάντηση των φαρµακοποιών µε την ηγεσία του υπουργείου Υγείας για το πακέτο µέτρων που συνιστούν την απελευθέρωση του κλάδου. Οι συνδικαλιστές απειλούν πως θα βάλουν λουκέτο διαρκείας στα φαρµακεία σε περίπτωση διαφωνίας, αν και τα πνεύµατα φαίνεται να έχουν ηρεµήσει µετά την άρση της πρότασης για κατάργηση της κληρονοµικής µεταβίβασης της άδειας για την ίδρυση φαρµακείου.

Το μέγα σκάνδαλο της Θεσσαλονίκης

ΠΟΙΟ από τα υπό κατασκευή δημόσια έργα πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν;

Χωρίς δεύτερη συζήτηση, το μετρό της Θεσσαλονίκης.

Ενα έργο που έχει εξαγγελθεί πολλές φορές και τώρα που έχει έρθει η ώρα της υλοποίησης αποκαλύπτονται οι πολλές αμαρτίες του.

ΟΛΕΣ στηρίζονται στον εξ αρχής κακό σχεδιασμό, ο οποίος δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα κακών εκτιμήσεων και προβλέψεων των σχεδιαστών. Προέκυψε και ως αποτέλεσμα πολυποίκιλων πιέσεων. Οι διοικούντες τον δήμο, ακόμη και η τοπική Εκκλησία, ήθελαν να έχουν λόγο για το έργο (πού θα κατασκευάζονταν οι σταθμοί κ.λπ.)!

ΦΑΙΝΕΤΑΙ παράλογο πώς άσχετοι άνθρωποι και φορείς είχαν λόγο και μάλιστα αποφασιστικό στο σχεδιασμό ενός μεγάλου και πολύπλοκου έργου, που απαιτεί επιστημονικές μελέτες και τεχνικές γνώσεις. Αλλά στην Ελλάδα της πελατειακής λογικής και της προχειροδουλειάς τίποτα δεν εκπλήσσει πλέον.

ΠΟΙΟ είναι το αποτέλεσμα αυτού του κακού σχεδιασμού; Να «ανακαλύπτεται» σήμερα ότι, αν το έργο προχωρήσει με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, το μετρό της Θεσσαλονίκης θα διαθέτει δύο αμαξοστάσια, ενώ εκείνο της Αθήνας, αν και πολύ μεγαλύτερο, διαθέτει ένα. Το ίδιο και όλα τα μετρό του κόσμου, όπως λένε οι ειδικοί.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ συμβεί, λοιπόν, αυτό το παράλογο, το υπουργείο Μεταφορών και η εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο εξετάζουν τώρα το ενδεχόμενο να κατασκευάσουν ένα μικρότερο αμαξοστάσιο στην περιοχή της Πυλαίας, ενώ κανονικά δεν χρειάζεται να κατασκευαστεί καθόλου. Διότι το άλλο αμαξοστάσιο, στην Καλαμαριά αυτό, θα είναι έτοιμο πολύ νωρίτερα από την πρώτη γραμμή του μετρό.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, λοιπόν, ένα δεύτερο αμαξοστάσιο; Δεν χρειάζεται. Αχρηστο είναι. Και θα κοστίσει κοντά στα 200 εκατομμύρια ευρώ. Ελα, όμως, που δεν μπορεί να ακυρωθεί η κατασκευή του, διότι προβλέπεται στη σύμβαση για το όλο έργο! Μύλος, δηλαδή.

ΑΥΤΗ είναι μια από τις πολλές αμαρτίες του έργου. Στο κέντρο της πόλης το δίκτυο των σταθμών θεωρείται πολύ πυκνό. Η χωροθέτησή τους έγινε ανά 400 μέτρα, ενώ η απόσταση που χωρίζει τους αντίστοιχους στην Αθήνα είναι 600 έως 700 μέτρα. Ετσι, το κόστος εκτοξεύεται, τόσο για την κατασκευή παραπανίσιων σταθμών όσο και για τις αρχαιολογικές ανασκαφές που πρέπει να γίνουν.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που προκύπτουν, έπειτα απ' όλα αυτά, είναι πολλά. Οι υπεύθυνοι για τον κακό σχεδιασμό ενός τόσο μεγάλου έργου, αφού είναι γνωστοί, ποιες κυρώσεις θα υποστούν; Οσοι πίεζαν για τη χάραξη της γραμμής και περισσότερους σταθμούς δεν πρέπει, τουλάχιστον, να καταγγελθούν δημοσίως; Οι αρμόδιοι υπουργοί, υφυπουργοί και λοιποί αρμόδιοι, οι οποίοι, διαχρονικά, θα έπρεπε να ασκούν αυστηρή εποπτεία και έλεγχο, θα μείνουν στο απυρόβλητο;

ΕΝ ΤΕΛΕΙ, η σπατάλη του δημοσίου χρήματος κατά προκλητικό και απροκάλυπτο τρόπο θα μείνει, ξανά, χωρίς να επιβληθεί καμία τιμωρία σε κανέναν;

Γνωρίζουμε το τι πρότειναν και ποιοί.

Γνωρίζουμε ποιός τα ενέκρινε, τα κοστολόγησε και θέλουμε να πιστεύουμε αιτιολογημένα.

Ας μας πεί κάποιος υπεύθυνα τα ονόματα αυτών που είχαν συμμετοχή και αποφασιστικό ρόλο στη υπόθεση αυτή.

Το 2011 ανοίγει με πετρέλαια.

Ο Ελληνικός Φορέας Υδρογονανθράκων βαδίζει πλέον επισήμως προς την υλοποίησή του, με την κυβέρνηση να επιμένει ότι δι' αυτού του τρόπου προσαρμόζεται στα δεδομένα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών (και όχι μόνον), έτσι ώστε μέσω διεθνών διαφανών διαγωνισμών να μπορεί και η Ελλάδα να παραχωρεί τα δικαιώματά της σε εξειδικευμένες πετρελαϊκές εταιρείες για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στον ελληνικό χώρο.

Η ΣΧΕΤΙΚΗ εισηγητική έκθεση ακόμα θέτει πλαγίως την ατεκμηρίωτη (μέχρι τώρα) πεποίθησή της ότι τα κοιτάσματα που «θα» εντοπιστούν θα μπορούν να καλύπτουν το 1/3 των ενεργειακών αναγκών της χώρας.

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ όμως αυτό κινείται πάνω σε σαθρή άμμο και θολωμένα νερά. Και τούτο γιατί μεγάλη προϋπόθεση για να επενδύσουν πετρελαϊκά θηρία -και να καρπωθεί και η χώρα τα οφέλη που θα της αναλογούν- αποτελεί να είναι δεδομένη η περιοχή στην οποία θα γίνει, για τα αμιγώς ελληνικά συμφέροντα, η αναζήτηση, η έρευνα και η πιθανή εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.

ΑΥΤΟ πολύ απλά σημαίνει ότι για να υπάρξει «δεδομένη περιοχή» στο Αιγαίο, την Αν. Μεσόγειο και το Ιόνιο, είναι ανάγκη προηγουμένως να έχει γίνει επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και να έχει οριοθετηθεί η ελληνική υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

ΚΑΤΙ τέτοιο δεν έχει γίνει μέχρι τώρα, γιατί αυτό προϋποθέτει λύση των συναφών εκκρεμοτήτων με την Τουρκία.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ σοβαρό αυτό νομοσχέδιο αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι οποιαδήποτε αναφορά στα ανωτέρω και επομένως αφήνει ορθάνοιχτη την προοπτική συνεκμετάλλευσης -διά μέσου μεγάλων πετρελαϊκών κολοσσών- με την Τουρκία της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου.

ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ προοπτική σημαίνει με τη σειρά της ότι η Ελλάδα θα παραμείνει κολλημένη στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων και θα απεμπολήσει την ελληνική κυριαρχία επί της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που της ανήκει, στο όνομα πιθανών «κοινών κερδών».

Η ΑΝΑΦΟΡΑ στο νομοσχέδιο στην υπόθεση του Πρίνου αποτελεί ακριβώς ένα παράδειγμα προς αποφυγήν, αφού λόγω των ισχυρών παρεμβάσεων της Τουρκίας η Ελλάδα ουδέποτε τόλμησε να δώσει άδειες ερευνών εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων...

ΑΝ ΑΛΗΘΕΥΟΥΝ οι πληροφορίες και η Αγκυρα με τη σειρά της επιχειρεί αυτό το διάστημα να «εκσυγχρονίσει» το δικό της ισχύοντα νόμο για τον εθνικό ενεργειακό φορέα της.

ΕΤΣΙ αποκτά περιεχόμενο και βάθος η πρόσφατη απάντηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου, ότι με την Ελλάδα «ήδη κάνουμε μπίζνες στο Αιγαίο».

ΟΠΩΣ αποκτά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον η επικείμενη συνάντηση των πρωθυπουργών Ελλάδας και Τουρκίας στο Ερζερούμ, στις αρχές του χρόνου, όπου κατά την τουρκική πλευρά επίκειται «συμφωνία για το Αιγαίο».

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Ο λογαριασμός του μνημονίου δεν βγαίνει. Το ομολογούν πια ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του.

Ο λογαριασμός του μνημονίου δεν βγαίνει. Το ομολογούν πια ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του. «Κάτι άλλο πρέπει να γίνει» λένε οι πιο... ταγμένοι απολογητές της τρόικας.
◆ Άλλοι προτείνουν ανοιχτά την αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας, εντός φυσικά του ευρώ.
◆ Άλλοι ανακάλυψαν την...«ανάταξη του χρέους», που υποτίθεται ότι είναι κάτι διαφορετικό από την αναδιάρθρωση, έστω κι αν στην πραγματικότητα οι αγορές χρησιμοποιούν την έννοια αυτή για να αποδώσουν το ίδιο ακριβώς πράγμα.
◆ Άλλοι πάλι ανέσυραν την ιστορία του ευρωομολόγου. Όλα αυτά βέβαια έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή: την ελεγχόμενη ή συντεταγμένη πτώχευση της χώρας.
Οι δυστυχέστεροι όμως όλων είναι όσοι διεξάγουν «αντιμνημονιακό» αγώνα χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να μας πουν τι θα κάνουν με το δημόσιο χρέος. Θα έχετε προφανώς δει όλους τους επιφανείς υποψηφίους του «αντιμνημονιακού» αγώνα να ζητούν την ψήφο σας. Όλοι, από τους εκλεκτούς της Ν.Δ. έως τους υποψηφίους της επίσημης Αριστεράς και τους «διαφωνούντες» του ΠΑΣΟΚ, εκτοξεύουν μύδρους εναντίον του μνημονίου. Αλλά μέχρι εκεί. Όταν η συζήτηση έρχεται στο διά ταύτα, τότε τα πράγματα αλλάζουν.
◆ Οι εκπρόσωποι της Ν.Δ. καταφεύγουν σε ανέκδοτα περί μηδενισμού του ελλείμματος, για να κρύψουν ότι είναι υπέρ της αναδιάρθρωσης του χρέους και της ελεγχόμενης πτώχευσης της χώρας. Οι άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα.
◆ Ορισμένοι ανάγουν τα πάντα στη Δευτέρα Παρουσία της δικής τους χίμαιρας, όπου όλα τα βάσανα του λαού θα βρουν την οριστική λύση τους. Όλα τ’ άλλα ας γίνουν στάχτη και μπούρμπερη, για να μάθει ο λαός πως το μόνο που έχει να κάνει σήμερα είναι να τους ψηφίζει και να τους ακολουθεί τυφλά.
◆ Οι υπόλοιποι είναι σίγουροι ότι μέσα στα ίδια πλαίσια της Ε.Ε. και του ευρώ που μας επέβαλαν το μνημόνιο και τη χρεοκοπία αυτοί θα εφαρμόσουν αναδιανομή εισοδημάτων υπέρ των εργαζομένων, θα κρατικοποιήσουν τις τράπεζες και θα προχωρήσουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Και μετά ξύπνησαν. Ή, μάλλον, θα ξυπνήσουν άγαρμπα μετά τις εκλογές.
Όλα αυτά γίνονται για να κρύψουν ότι δεν έχουν καμία πρόταση ουσιαστικά διαφορετική από την κυρίαρχη λογική που εφαρμόζεται μέσω του μνημονίου. Ό,τι και να λένε, το κυρίαρχο ζήτημα ήταν και παραμένει ένα: Τι κάνουμε με το δημόσιο χρέος; Όσο κι αν αποφεύγουν να απαντήσουν, όσο κι αν αναζητούν διέξοδο σ’ έναν ανούσιο, ανέξοδο και ατελέσφορο «αντιμνημονιακό» αγώνα, το ερώτημα αυτό θα συνεχίζει να τους στοιχειώνει. Και σ’ αυτό το ερώτημα – δυστυχώς ή ευτυχώς – δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Ή το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις! Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Νέο καρφί στο φέρετρο

Το αδιέξοδο που βιώνει ο λαός μας, η χρεοκοπία στην οποία έχει οδηγηθεί το κράτος και η χώρα δεν οφείλεται στο μνημόνιο, αλλά στην αξιωματική παραδοχή ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει πάση θυσία να πληρώνει ένα χρέος από τη φύση του καταχρηστικό, προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας. Ένα χρέος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς να αναζητά το κράτος διαρκώς νέα δάνεια από τη διεθνή αγορά για να πληρώσει τα παλιά. Είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγει από τη χρεοκοπία κάποιος που πρέπει διαρκώς να δανείζεται για να πληρώνει παλιότερα δάνεια;
Επομένως, το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι τι θα γίνει με το μνημόνιο. Ούτε αν θα υπάρξει νέο μνημόνιο μεγαλύτερης διάρκειας. Το αληθινό πρόβλημα είναι πώς θα γίνει να απαλλαγούν η χώρα και ο λαός της από το άχθος αυτού του δημόσιου χρέους. Διότι όσο συνεχίζει να αναγνωρίζει το χρέος αυτό ως δικό της, όσο συνεχίζει να το εξυπηρετεί, τόσο θα εντείνονται τα αδιέξοδα και θα δοκιμάζεται η επιβίωσή της. Είτε υπάρχει μνημόνιο είτε δεν υπάρχει.
Ποιο είναι το ζητούμενο του μνημονίου; Να εφαρμοστούν τέτοιες περιοριστικές πολιτικές και «διαρθρωτικές αλλαγές» που θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να κερδίσει ξανά – όπως λέει και ξαναλέει η κυβέρνηση – την εμπιστοσύνη των αγορών. Για να κάνει τι; Να ξαναβγεί στις αγορές με σκοπό να δανειστεί με υποφερτούς όρους και επιτόκια.
Γιατί πρέπει να ξαναβγεί στις αγορές; Για να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος της. Δηλαδή για να βρει νέα δάνεια προκειμένου να εξυπηρετήσει τα παλιά. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που η Ελλάδα χρειάζεται τις διεθνείς αγορές ομολόγων. Γιατί αυτό δεν αποτελεί ομολογία χρεοκοπίας;
Αν κάποιος έχει βρεθεί στην ανάγκη να δανείζεται για να εξυπηρετεί τα χρέη του, τι είναι αυτό που θα πρέπει να τον ενδιαφέρει; Να βρίσκει διαρκώς νέα δάνεια ώστε να παρατείνει την αδιέξοδη κατάστασή του ή να τελειώνει μια και καλή με το σύνολο των χρεών του; Η κυβέρνηση, όπως και οι οπαδοί των διαφόρων παραλλαγών αναδιάρθρωσης του χρέους, έχουν στόχο το πρώτο. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι κάθε νέο δάνειο που συνάπτει η χώρα στην κατάσταση υπερχρέωσης που βρίσκεται είναι ένα ακόμη καρφί στο φέρετρό της.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία έπειτα από μια δεκαετία εξαιρετικά ευνοϊκής προσφυγής στις διεθνείς αγορές ομολόγων, όπου με μέσο σταθμικό ετήσιο κόστος της τάξης του 4% οι επενδυτές κεφαλαίου και οι τράπεζες αγόραζαν ελληνικά ομόλογα ουσιαστικά στα τυφλά. Σ’ αυτό το διάστημα το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε κατά 153 δισ. ευρώ, δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε. Χρειάστηκε η παγκόσμια κρίση για να αποκαλυφθεί σ’ όλο της το μεγαλείο η χρεοκοπία της χώρας.
Η εφαρμογή του μνημονίου δεν οδήγησε απλώς σε μια δραστική αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου υπέρ των δανειστών της χώρας, αλλά δημιουργεί νέα μεγαλύτερα χρέη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση των ελεγκτών του ΔΝΤ, ο κρατικός προϋπολογισμός, εκτός όλων των άλλων, εμφανίζει σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας ύψους 1,5 δισ. ευρώ. Κι αυτό λόγω κυρίως των αυξημένων αναγκών στήριξης των ντόπιων τραπεζών.
Ακόμη, το πρόβλημα εσόδων που αντιμετωπίζει ήδη ο κρατικός προϋπολογισμός έκανε τον κ. Παπακωνσταντίνου να ομολογήσει σε συνέντευξή του στην Bloomberg TV (15.9) ότι «ενδέχεται να έχουμε κάποια υστέρηση στα έσοδα γιατί η χώρα είναι σε ύφεση». Έτσι επινόησε το ομόλογο της διασποράς, που η κυβέρνηση προτίθεται να πουλήσει σε Έλληνες του εξωτερικού κάνοντας έκκληση στον πατριωτισμό τους. Πρόκειται για λύση απελπισίας.
Το ίδιο και η πρακτική που εισήγαγε η κυβέρνηση με τη μηνιαία έκδοση τριμηνιαίων και εξαμηνιαίων έντοκων γραμματίων ώστε να βρει τα πολυπόθητα έσοδα και να καλύψει τις αυξανόμενες «μαύρες τρύπες». Έτσι, στις 14.9 πούλησε εξαμηνιαία έντοκα γραμμάτια αξίας 1,17 δισ. ευρώ σε επενδυτές – κυρίως τράπεζες του εσωτερικού – με επιτόκιο που έφτασε το 4,82%. Ενώ στις 21.9 πούλησε τριμηνιαία έντοκα γραμμάτια συνολικής αξίας 390 εκατ. ευρώ με επιτόκιο 3,98%. Αν και σ’ αυτήν την έκδοση εκδήλωσαν ενδιαφέρον κάποιοι ξένοι θεσμικοί επενδυτές, ο κύριος όγκος αγοράστηκε πάλι από τράπεζες του εσωτερικού.
Οι θριαμβολογίες για την υπερπροσφορά που εμφανίστηκε, αλλά και την οριακή μείωση του επιτοκίου των τριμηνιαίων εντόκων σε σχέση με την προηγούμενη φορά, δεν μπορεί να κρύψουν τη δεινή θέση ενός κράτους το οποίο αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα ρευστότητας ώστε αναγκάζεται να δανειστεί με βραχυπρόθεσμους τίτλους σε τακτική βάση. Πράγμα που συνιστά εξαιρετικά επαχθή τρόπο δανεισμού. Κι αυτό διότι το ετήσιο κόστος για τα εξαμηνιαία έντοκα γραμμάτια φτάνει το 10%, ενώ για τα τριμηνιαία ξεπερνά το 16%!
Θανατηφόρο... φάρμακο

Μπορεί να συνεχιστεί έτσι αυτή η κατάσταση; Και βέβαια όχι. Διότι η πηγή του προβλήματος, ο κύριος λόγος που οδηγηθήκαμε στην υπερχρέωση και τη χρεοκοπία, δεν είναι το κρατικό έλλειμμα ούτε η «έλλειψη εμπιστοσύνης των αγορών». Η κύρια πηγή του δημόσιου χρέους είναι τα παραγωγικά και εξωτερικά ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας, τα οποία τη δεκαετία του ευρώ εκτινάχθηκαν στα ύψη και δημιούργησαν αυτό που επίσημα αποκαλείται «κρίση ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.
Αυτό πλέον αναγνωρίζεται από κάθε σοβαρό αναλυτή της σημερινής κρίσης, ακόμη κι όταν δουλεύει για την... ΕΚΤ. Για παράδειγμα, σε μια πρόσφατη ανάλυση του προβλήματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών από μια ομάδα οικονομολόγων της ΕΚΤ διαπιστώθηκε η ζοφερή επιδείνωσή του κατά τη διαδικασία ένταξης στο ευρώ και κατόπιν:
«Στην τελευταία υποπερίοδο 1999-2007 παρατηρήθηκε σημαντικό άνοιγμα και επιμονή του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό με τη σειρά του ανέδειξε το ζήτημα της εξωτερικής αειφορίας της Ελλάδας, στα πλαίσια της δυνατότητας η οικονομία της να εξυπηρετήσει μακροπρόθεσμα τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις του εξωτερικού χρέους της...
Ένα από τα κύρια ευρήματα είναι το γεγονός ότι η χρηματοπιστωτική φιλελευθεροποίηση που συνέβη στη δεκαετία του 1990 και η διαδικασία της νομισματικής ολοκλήρωσης, που οδήγησε στην υιοθέτηση του ευρώ το 2001, είχαν αποτέλεσμα μια αξιοσημείωτη πιστωτική επέκταση και πτώση στις ιδιωτικές αποταμιεύσεις, συμβάλλοντας σε μια δραστική χειροτέρευση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Στην κατοπινή περίοδο της ένταξης στην Ευρωζώνη η πιστωτική επέκταση και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών διατηρήθηκαν σε υψηλά επίπεδα» (Current account determinants and external sustainability in periods of structural change, by Sophocles N. Brissimis, George Hondroyiannis, Christos Papazoglou, Nicholas T. Tsaveas and Melina A. Vasardani, Working Paper Series, Νο 1243/ September 2010).

Με απλά λόγια, η πολιτική φιλελευθεροποίησης που ακολουθήθηκε για την προετοιμασία της χώρας για την ένταξη στο ευρώ, καθώς και αυτή καθαυτή η ένταξη εκτίναξαν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Κι αυτό επειδή η σχέση μας με το ευρώ οικοδομήθηκε στη βάση της διαρκούς συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων και στην αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που εκτινάχθηκαν τα εξωτερικά ελλείμματα.
Ταυτόχρονα ενισχύθηκε η κερδοσκοπία μέσω της χρηματοπιστωτικής επέκτασης, που συνέβαλε καθοριστικά στην εκτίναξη του δημόσιου χρέους και στη χρεοκοπία της χώρας. Το δράμα είναι ότι η ίδια πολιτική που μας έφερε σε αυτήν την κατάσταση μας επιβλήθηκε, μέσω του μνημονίου, ως αναγκαία λύση για την έξοδο απ’ αυτήν. Η ίδια πολιτική, μόνο σε θανατηφόρα δόση.
Τα μέλη της Ε.Ε. σε πορεία σύγκρουσης

Ωστόσο το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι το ευρώ δημιούργησε συνθήκες παραγωγικής αποσύνθεσης της οικονομίας και δημοσιονομικής χρεοκοπίας. Βρίσκεται επίσης στο γεγονός ότι με το ευρώ και την Ε.Ε. η χώρα έχασε όλα εκείνα τα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει μια ύφεση, και μάλιστα μια κρίση χρέους.
Σ’ αυτό έγκειται και το σημερινό αδιέξοδο της χώρας. Ειδικά σε μια περίοδο που η Ε.Ε. έχει μετατραπεί στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης. Αυτό πλέον είναι κοινό «μυστικό» σε όλους τους φορείς που παρακολουθούν την παγκόσμια οικονομία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία έκθεση «Trade and development report», 2010, της United Nations Conference on Trade and Development (ΟΗΕ), που δημοσιοποιήθηκε στις 14.9. Σ’ αυτήν επισημαίνεται ότι «η κρίση της Ευρώπης δηλώνει πως το σημερινό καθεστώς πολιτικής της Ευρωζώνης είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να διατηρηθεί και ότι οι ασυντόνιστες εθνικές πολιτικές των κρατών - μελών βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης.
Κυρίως γι’ αυτούς τους λόγους η Ευρώπη είναι σήμερα το παγκόσμιο θερμό επίκεντρο της αστάθειας και της απόκλισης. Αφού ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η παγκόσμια κρίση έχει τώρα επικεντρωθεί στην Ευρώπη και η περιφέρεια αυτή επιβραδύνει την παγκόσμια ανάκαμψη λόγω της σημασίας της στο παγκόσμιο εμπόριο». Ενδιαφέρον όμως έχει το τι εντοπίζει η συγκεκριμένη έκθεση ως προς τους παράγοντες που συντέλεσαν καθοριστικά στην ελληνική κρίση:
«Ως μέλος της Ευρωζώνης, η Ελλάδα έχει ουσιαστικά παραχωρήσει όλα τα μακροοικονομικά εργαλεία πολιτικής που εν δυνάμει θα μπορούσαν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση.
◆ Πρώτον, λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν από τις συνθήκες της Ε.Ε. και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, όπως επίσης και τις ογκούμενες πιέσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, η ελληνική κυβέρνηση εφάρμοσε δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας – το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που ήταν δικαιολογημένο, δηλαδή μια αντικυκλική δημοσιονομική πολιτική.
◆ Δεύτερον, ενώ απαγορευόταν η παροχή οποιασδήποτε νομισματικής υποστήριξης στο ελληνικό δημόσιο ταμείο, η Κεντρική Τράπεζα της χώρας δεν είναι επίσης σε θέση να υποστηρίξει την οικονομία ή το τραπεζικό σύστημα.
◆ Τρίτον, δεν είναι πια δυνατή η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μέσα από την υποτίμηση της ονομαστικής αξίας του νομίσματός της. Αυτός ο τελευταίος περιορισμός θέτει την Ελλάδα σε ακόμα χειρότερη θέση από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και τις αναδυόμενες αγορές που έχουν αντιμετωπίσει ανάλογες χρηματοπιστωτικές κρίσεις...
Όχι μόνο μια καθορισμένη διαδικασία υποτίμησης μισθών και τιμών είναι πολύ περισσότερο επίπονη από μια νομισματική υποτίμηση, αλλά ένα πρόσθετο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ οι τιμές και τα τρέχοντα εισοδήματα πέφτουν κατ’ αυτή τη διαδικασία, η αξία του χρέους... παραμένει αμετάβλητη, ώστε η πραγματική επιβάρυνση του χρέους να αυξάνεται».
Το γεγονός ότι εντός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από οποιαδήποτε άλλη χώρα του «Τρίτου Κόσμου» αντιμετώπισε κρίση χρέους ανάλογη με τη δική μας, έχει οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Κι αυτό ανεξάρτητα από την επιβολή του μνημονίου, που έτσι ή αλλιώς είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας.
Η κατάσταση αυτή εξασφαλίζει ότι η χώρα θα παραμείνει έρμαιο των αγορών που πιέζουν διαρκώς για ελεγχόμενη πτώχευση και αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να επωφεληθούν από τη δήμευση και ρευστοποίηση της χώρας. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η πολιτική του μνημονίου προετοιμάζει νέες εξάρσεις του δανεισμού, ιδιωτικού και δημόσιου, μέσα από τη συρρίκνωση των εισοδημάτων, την εξαφάνιση των αποταμιεύσεων, την κρίση ρευστότητας των τραπεζών και του κράτους, αλλά και την ιδιωτικοποίηση των πάντων.
Μόνη λύση είναι να απαλλαγεί η χώρα από το μνημόνιο και την πολιτική του, ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα. Όμως η απαλλαγή από το μνημόνιο συνδέεται άμεσα και άρρηκτα με την απαλλαγή από τον βραχνά του δημόσιου χρέους. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν επιβληθεί εδώ και τώρα η μη αναγνώριση και η άρνηση του δημόσιου χρέους της χώρας.
Μαζί με την έξοδο από το ευρώ μπορεί να δοθεί πραγματικά η ευκαιρία να αντιμετωπιστεί η ύφεση και να αναταχθεί η οικονομία της χώρας προς όφελος του λαού της. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας και θα πάψουμε να βρισκόμαστε στο έλεος των διεθνών αγορών.                                                                               

Του Δ.Καζακη...Ποντικι

Και η Ελληνική Βουλή γνώριζε την ύπαρξη πετρελαίου στην Ελλάδα.

Tο γιατί είναι εδώ το ΔΝΤ, το ποιος το έφερε, και το γιατί το έφερε κάποιοι από εμάς το γνωρίζουμε, ωστόσο καλό είναι να το μάθουν και όσοι δεν το γνωρίζουν.

Στα πρακτικά της βουλής, που ακολουθούν και που αφορούν τη συνεδρίαση που έλαβε μέρος στις 6 Απριλίου 1987, είναι δυνατόν να διαβάσει κανείς το πόσο καλά γνώριζαν οι Ελληνικές κυβερνήσεις την ύπαρξη του Αιγαιακού Ελληνικού πετρελαίου, αλλά και τι φοβήθηκαν και δεν προχώρησαν στην άντλησή του.
Μπορεί η συνεδρίαση να έγινε το 1987, αλλά είναι σαν να έγινε -κυριολεκτικά- χθες.Όποιος το διαβάσει θα το πάρει στη κυριολεξία για προφητεία. Και όμως, ήταν η γνώση που μέχρι σήμερα επιμελώς έκρυβε το Ελληνικό πολιτικό κατεστημένο από τους πολίτες της χώρας. Μάλιστα, εγκληματικά φερόμενο, το ίδιο κατεστημένο, σήμερα πριμοδοτεί την άλωση της χώρας και την παράδοση κάθε εθνικού και δημόσιου πλούτου στα χέρια τρίτων.

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Δ' ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ)

ΣΥΝΟΔΟΣ Β'

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΓΙΑΝΝΗ Ν. ΑΛΕΥΡΑ

ΤΟΜΟΣ ΕΚΤΟΣ

Συνεδριάσεις 4Β' - ΡΣΤ'

17 Μαρτίου 1987 - 27 Απριλίου 1987

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΡΑ' . . 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1987 , Σελίδα, 5159

ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Γιάννης Ν. Αλευράς)

«Επανερχόμεθα στη συζήτηση του νομοσχεδίου αρμοδιότητος Υπουργείου Βιομηχανίας Ενέργειας και Τεχνολογίας. Μόνη συζήτηση επί της αρχής των άρθρων και του συνόλου του νομοσχεδίου «αναγκαστική συμμέτοχη δημοσίων φορέων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις του Νόμου 98/1975 και εξαγορά μεριδίων»

Σελίδα 5201

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός): Ορίστε κύριε Κουτσογιάννη.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, χωρίς να θέλω να δημιουργήσω προβλήματα στην όλη διαδικασία, θέλω να γραφεί στα πρακτικά, να διατυπώσω κι εγώ τη διαμαρτυρία μου, διότι ξέρω ότι 4-5 συνάδελφοι που είναι στην Αίθουσα, πιθανώς δεν θα με ακούσουν, λόγω της κόπωσης.

Διαμαρτύρομαι, λοιπόν, κι εγώ και ξεκινώ την ομιλία μου τονίζοντας, ότι αυτή δεν θα είναι κάποια ομιλία με συνέχεια, με συγκεκριμένη δομή. Θα αναφερθώ σε 3-4 σημαντικά κατά την άποψη μου ζητήματα, που εν τούτοις και αυτά είναι πτυχές του όλου ζητήματος, το οποίο συζητούμε σήμερα.

Στην αρχή θέλω να αναφερθώ για λίγο στο ιστορικό του θέματος.

Έχει γραφτεί στον ξένο Τύπο, αλλά και στον ελληνικό, ότι γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '60, δηλαδή 2-3-5 χρόνια πριν από το 70, οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν τις έρευνες που έκαναν στην περιοχή μας για τα κοιτάσματα πετρελαίου και επεσήμαναν με τους δορυφόρους τους κοιτάσματα στο Βόρειο Αιγαίο. Ακολούθησε, η χαρτογράφηση αυτών των κοιτασμάτων με βάση τα στοιχεία που συνέλεξαν οι δορυφόροι και στην συνέχεια είχαμε από την πλευρά των Αμερικανών πάντοτε, την επεξεργασία των σχετικών στοιχείων.

Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έβγαλαν τα εξής περίπου συμπεράσματα: Ότι υπάρχουν κατ' αρχήν κοιτάσματα πετρελαίου, πιθανώς πλούσια, και σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης του 1958, που αναφέρεται στα θέματα της υφαλοκρηπίδας, αλλά και σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης που ρυθμίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αυτά τα κοιτάσματα, είναι ελληνικά.

Οι εκτιμήσεις που έγιναν θα πρέπει να ήσαν οι εξής: Με την άντληση των πετρελαίων αυτών από τους ίδιους τους Έλληνες θα προέκυπτε μία ισχυροποίηση της Ελλάδος, ισχυροποίηση οικονομική, πολιτική και στρατιωτική.

Δεύτερο στοιχείο είναι, ότι αυτή η πρώτη εκτίμηση θα μπορούσε να οδηγήσει αργότερα σε μείωση ή και εξάλειψη της επιρροής των Αμερικανών στη Χώρα μας και επομένως θα προέκυπτε μακροπρόθεσμα μία ζημία στα πολιτικοστρατιωτικά, αλλά και οικονομικά συμφέροντα των Η.Π.Α.

Ακολούθησε η χάραξη της πολιτικής, από την πλευρά των Αμερικανών, στο συγκεκριμένο κρίσιμο χώρο του Αιγαίου με βάση αυτά τα δεδομένα.

Έχει δημοσιευτεί στον ξένο Τύπο, έχει γραφτεί και έχει συζητηθεί και εδώ στην Ελλάδα, ότι κατά πάσα πιθανότητα, κατά πάσα βεβαιότητα θα έλεγα, οι Αμερικανοί έδωσαν αυτούς τους χάρτες στους Τούρκους, οι οποίοι στη συνέχεια τους δημοσίευσαν ως δικούς τους χάρτες. Είναι φυσικό να ξέρουμε όλοι, ότι οι Τούρκοι δεν είχαν δυνατότητες να βρουν τα πετρέλαια, ούτε φυσικά να φτιάξουν χάρτες, τους οποίους αργότερα δημοσίευσαν. Αυτή είναι εργασία των Αμερικανών. Υπέδειξαν στη συνέχεια στους Τούρκους να θέσουν τις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις τους. Από τότε υποστηρίζουν σε κάθε περίπτωση τις διεκδικήσεις αυτές των Τούρκων. Αυτά είναι γνωστά.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω, ότι καθοδηγούν τους Τούρκους στην κλιμάκωση των πιέσεων και στις διάφορες σχετικές μεθοδεύσεις.

Το τελευταίο που μπορούμε να πούμε είναι, ότι οι Αμερικανοί εξοπλίζουν τους Τούρκους με ρυθμούς τους οποίους δεν μπορεί να παρακολουθήσει η Χώρα μας. Οι Αμερικανοί δηλαδή, με απλά λόγια, προτίμησαν αυτή τη συνταγή της ανάμιξης των Τούρκων στις ελληνικές υποθέσεις, επειδή αυτή είναι μία δοκιμασμένη μέθοδος από τους Άγγλους στην Κύπρο και μάλιστα με πολλή επιτυχία. Η άποψη μου είναι, ότι εδώ έχει εφαρμοστεί η κλασική μέθοδος του διαίρει και βασίλευε.

Οι Τούρκοι, όταν θα πήραν αυτά τα στοιχεία, είναι φυσικό να ανησύχησαν, γιατί γνωρίζουν ότι μια Ελλάδα ισχυρή όχι μόνο δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εκβιασμών, προκλήσεων και ληστείας, αλλά σύμφωνα και με τους δικούς τους πάγιους φόβους μπορεί αυτό να σημάνει το τέλος των ονείρων τους για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία και για άλλα τέτοια κωμικά πράγματα.

Έχουμε επομένως εδώ να παρατηρήσουμε, ότι αμερικανικά και τουρκικά συμφέροντα συμπίπτουν και γι' αυτο ακριβώς υπάρχει ένα είδος κοινής πολιτικής και στενής συνεργασίας Αμερικανών και Τούρκων, αλλά φυσικά για διαφορετικούς λόγους. Όλες οι ενέργειες των Τούρκων από τότε έχουν ως αίτιο τους πιο πάνω λόγους και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που αναφέραμε.

Επομένως, από δω και πέρα πρέπει να περιμένουμε ότι θα εξακολουθήσει η ίδια κατάσταση και δεν πρέπει κανείς Έλληνας να αυταπατάται, ότι μπορεί να υπάρξουν καλές προθέσεις, διάλογος με αποτελέσματα και όλα τα σχετικά.

Εκείνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι, ότι χρειάζεται επαγρύπνηση απ' όλους, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, διπλωματική επίθεση, διεθνή ερείσματα, ισχυρή οικονομία, ομοψυχία, δραστηριοποίηση όλων των εθνικών δυνάμεων, αποφασιστικότητα και ετοιμότητα για όλα τα ενδεχόμενα και λεπτοί χειρισμοί.

Αυτά αναφέρονται στο παλαιό ιστορικό του θέματος και νομίζω ότι ήταν χρήσιμο να αναφερθούν, για να μπορούμε να έχουμε τη γενική πορεία από παλαιότερα μέχρι σήμερα, γιατί έτσι ερμηνεύονται τα γεγονότα και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σωστές εκτιμήσεις και να πάρουμε σωστές αποφάσεις.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα, που πρέπει να αναφέρω, είναι το πρακτικό της Βέρνης. Θυμάστε ότι τον Αύγουστο του 1976 υπήρξε μια συμφωνία των Υπουργών Εξωτερικών Μπίτσιου και Τσαγλαγεντήλ που οδήγησε στην Έναρξη ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου. Αργότερα στις 2. 11. 76 υπήρξε μια συνάντηση Τζούνη και Μπριγκέλ και απ' αυτή προέκυψε το πρακτικό της Βέρνης, που υπεγράφη στις 11 Νοεμβρίου. Το περιεχόμενο ήταν δέσμευση και από τις δύο πλευρές για αποφυγή προκλήσεων στο χώρο του Αιγαίου κατά τη διάρκεια του διαλόγου.

Έχω εδώ το κείμενο και θα το διαβάσω για τα πρακτικά. Αναφέρομαι στα άρθρα 6 και 7 του πρακτικού της Βέρνης:

«Αρθρο 6: Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση όπως απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως σχετικής προς την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, η οποία θα ηδύνατο να παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση.

Αρθρο 7 : Τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση, όπως, καθ' όσον αφορά στις διμερείς των σχέσεις, απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως, η οποία θα έτεινε να μειώσει το κύρος του ετέρου»

Αν προσέξατε θα δείτε, ότι αυτά τα δύο άρθρα είναι διατυπωμένα τόσο ελεύθερα, ώστε να μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ερμηνεία από την πλευρά της Τουρκίας. Και ξέρετε πόσο κακόπιστοι είναι οι Τούρκοι και πόσο εφαρμόζουν ή όχι τις διεθνείς συμβάσεις, στις οποίες έχουν δεσμευθεί. Είμαστε τώρα βέβαιοι, ότι ο διάλογος αυτός με βάση τις γνωστές τουρκικές διεκδικήσεις δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλήξει σε συμφωνία. Απλα οι Τούρκοι επεδίωκαν και πέτυχαν, τον ατέρμονα διάλογο, με σκοπό την παρεμπόδιση ή διακοπή της εκμετάλλευσης των ελληνικών πετρελαίων από τους Έλληνες. Και αυτό οι Τούρκοι το επέτυχαν, έως ότου ετοιμαστούν, δηλαδή έως ότου αποκτήσουν την αναγκαία στρατιωτική υπεροχή, για να μας επιτεθούν και να μας αρπάξουν τουλάχιστον το μισό Αιγαίο, όπως αυτό υπάρχει στα σχέδια τους και επανειλημμένα έχει διακηρυχθεί από την πλευρά τους.

Τα λάθη της Κυβέρνησης Καραμανλή στην περίπτωση αυτή της υπογραφής του πρωτοκόλλου είναι, πρώτο, ότι έκανε διάλογο με τους Τούρκους, καθ' ην στιγμή οι Τούρκοι κατείχαν το 40% της Κύπρου. Το δεύτερο ότι άρχισαν ένα διάλογο, ο οποίος λόγω των διαφανών προθέσεων των Τούρκων δεν μπορούσε να καταλήξει σε αποτέλεσμα και τρίτο δεν συμφωνήθηκε αρχή και τέλος αυτού του διαλόγου. Ήταν δηλαδή αυτό ακριβώς που επεδίωκαν οι Τούρκοι. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να πούμε ότι το έκανε ηθελημένα η τότε Κυβέρνηση. Οπωσδήποτε, όμως, επιτεύχθη με πίεση των Τούρκων, με φανερό σκοπό να σταματήσουν επ' αόριστον οι έρευνες για ανεύρεση και εκμετάλλευση πετρελαίων στο Αιγαίο.

Ποιά είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, πώς κατάφεραν να πείσουν την Κυβέρνηση να δεχθεί τέτοια εξέλιξη, αυτό δεν φαίνεται ότι το γνωρίζουμε ακριβώς.

Αφήνουμε το θέμα αυτό στους ιστορικούς.

Η διακοπή του διαλόγου από την σημερινή Κυβέρνηση κατέστησε το πρακτικό της Βέρνης ανενεργό. Εμείς δεν έχουμε, κύριοι συνάδελφοι, να φοβηθούμε τίποτα για να είμαστε ευάλωτοι σε πιέσεις των Τούρκων. Σήμερα εμείς μπορούμε, εάν κρίνουμε κατάλληλο τον χρόνο, να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των πετρελαίων χωρίς καμιά δέσμευση.

Με το νομοσχέδιο αυτό η Κυβέρνηση αποκτά τον έλεγχο των αποφάσεων του κονσόρτσιουμ και ρυθμίζει τις εξελίξεις σύμφωνα με τα συμφέροντα του ελληνικού Λαού και διασφαλίζοντας τα γενικότερα συμφέροντα της.

Πριν κλείσω αυτό το θέμα θα ήθελα να θυμίσω και να σημειώσω, ότι τον Μάρτιο του 1978 συναντήθηκαν στο Μοντραί οι Πρωθυπουργοί Ελλάδος--Τουρκίας κύριοι Καραμανλής και Ετσεβίτ, προκειμένου, όπως άκακοινώθηκε τότε -διαβάζω επακριβώς- «να αποκατασταθεί ένας διάλογος ο οποίος δυνατόν να άρει τα εμπόδια προς εξεύρεση αμοιβαίως ικανοποιητικών λύσεων στα ελληνοτουρκικά προβλήματα» Τότε θυμάστε έγινε και η διακοπή των ερευνών.

Τώρα εκείνο που εγώ έχω να σημειώσω είναι, πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν αμοιβαίως ικανοποιητικές λύσεις με κατεχόμενη από τους Τούρκους την Κύπρο, με συνεχείς απειλές και παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, με προκλητικές διεκδικήσεις σε βάρος μας και τόσα άλλα αμέτρητα, εμείς τελικά δεν το κατανοούμε.

Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρω για να γραφτεί στα πρακτικά, ότι η συζήτηση εκείνη Καραμανλή και Ετσεβίτ έγινε χωρίς ημερήσια διάταξη. Κράτησε πάρα πολλές ώρες και εξ όσων τουλάχιστον έχουμε διαβάσει στον Τύπο δεν κρατήθηκαν πρακτικά.

Ακολούθησε μία συνάντηση ακόμα στις 10 Μαίου του 1978 στην Ουάσιγκτον, η οποία κατέληγε σε διατύπωση ευχών, αλλά δε φαίνεται ότι και από αυτή τη συνάντηση μάθαμε πολλά πράγματα για το τι ακριβώς συζητητήκε.

Η ουσία είναι, ότι το πρακτικό της Βέρνης ίσχυσε εκείνα τα χρόνια με απαίτηση των Τούρκων και βέβαια επί ζημία των δικών μας συμφερόντων. Ότι το πρακτικό αυτό υπήρξε επιζήμιο για τα εθνικά μας συμφέροντα, αποδεικνύεται, και εκ του ότι οι Τούρκοι το επικαλούνται συνεχώς ακόμη και τώρα που δεν υπάρχει διάλογος και που επομένως δεν έχει καμιά ισχύ.

Θέλω να πω λίγα λόγια για την αιγιαλίτιδα ζώνη και ελπίζω στο τέλος να σας δώσω την εικόνα ενός σεναρίου, που κυκλοφόρησε τις τελευταίες εβδομάδες.

Το θέμα της αιγιαλίτιδος ζώνης είναι γνωστό, αλλά θέλω να επισημάνω ορισμένα πράγματα.

Το πρώτο είναι ότι έχουμε δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης, απόλυτο δικαίωμα, στα 12 ναυτικά μίλια. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε τις θέσεις μας στο Αιγαίο γενικά, και ειδικότερα στο θέμα της υφαλοκρηπίδας, χωρίς μεγάλες διεθνοπολιτικές τριβές. Η Τουρκία το γνωρίζει αυτό και επικαλείται την αρχή, της ευθυδικίας και την αρχή της επιείκειας, οι οποίες δεν μπορούν βέβαια να προσφέρουν στους Τούρκους καμιά σοβαρή νομική θεμελίωση. Γι' αυτό ακριβώς η Τουρκία μάς απειλεί με πόλεμο, σε περίπτωση δηλαδή που εμείς θα προχωρήσουμε στην επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στη Χώρα μας.

Εγώ μπορώ να αναφέρω κάτι εδώ στη Βουλή υπεύθυνα. «Ότι δηλαδή γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα, ότι και οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ δεν επιθυμούν την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στον χώρο του Αιγαίου από 6 σε 12 ναυτικά μίλια. Και δεν το επιθυμούν, διότι όταν γίνει αυτή η επέκταση όχι μόνο κατοχυρώνονται τα δικαιώματα μας στό χώρο του Αιγαίου και γίνονται αναμφισβήτητα, αλλά καταρρέει και ολη η πλαστή επιχειρηματολογία, περί του ότι η Τουρκία είναι χώρος με μεγαλύτερη στρατηγική σημάδια από αυτή της Ελλάδος. Αυτό τι κάνει; Ανατρέπει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς της περιοχής όπως είναι σήμερα. Και αυτό επίσης θα είχε σαν αποτέλεσμα, ότι το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί δεν θα μπορούν να ελέγχουν το χώρο όπως έχουν συνηθίσει.

Μπορώ να σας βεβαιώσω, ότι αυτή η δυνατότητα που έχουμε, για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια, είναι, ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια της όποιας ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να γίνεται έντονη εκμετάλλευση στις όποιες διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα.

Έχω και μια άλλη πρόταση κατά τη γνώμη μου σημαντική. Έως ότου δηλαδή αντιμετωπίσουμε το θέμα της υφαλοκρηπίδας, συνολικά, δικαιούμεθα και μπορούμε να προβούμε σε τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, χωρίς μάλιστα να δημιουργηθούν και εμπλοκές.

Προτείνω συγκεκριμένα την επέκταση της αιγιαλίτιδος ζώνης της νήσου Θάσου από 6 ναυτικά μίλια σε 12 ναυτικά μίλια. Επαναλαμβάνω, ότι προτείνω την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μόνο της νήσου Θάσου. Θα μπορέσουμε έτσι απερίσπαστοι να προχωρήσουμε σε έρευνες και εκμετάλλευση των εκεί κοιτασμάτων, χωρίς προβλήματα. Η Τουρκία, αφ' ενός μεν δεν ενοχλείται από αυτή τη συγκεκριμένη επέκταση, αφ' ετέρου δε, δεν δικαιούται να αντιδράσει, διότι η ίδια η Τουρκία είχε επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη και στον Εύξεινο Πόντο και νότια προς την πλευρά της Κύπρου.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Η Κυβέρνηση το δέχεται;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Εγώ το προτείνω αυτό κύριε συνάδελφε. Εγώ, ο Βουλευτής Κουτσογιάννης. Εγώ, παρακαλώ την Κυβέρνηση, αφού το αναφέρετε, να μελετήσει με προσοχή αυτή την πρόταση για τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης και πιστεύω ότι έτσι λύνονται πολλά προβλήματα. Οι μεγάλες δυνάμεις επίσης δεν εμποδίζονται στην περίπτωση αυτή στη ναυσιπλοΐα τους ή στην κίνηση πολεμικών σκαφών τους στην περιοχή.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ : Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η πρόταση σας.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Είναι δική μου, δεν έχω καμίασυνεννόηση ούτε με τον κ. Υπουργό, ούτε με την Κυβέρνηση γενικότερα. Και η Νέα Δημοκρατία και η ΔΗΑΝΑ, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου, επιμένουν να κτυπήσουμε ανατολικά της Θάσου στα 11 μίλια....

ΗΛΙΑΣ ΜΑΛΕΒΙΤΗΣ : Εμείς δεχόμαστε την πρόταση τη δική σας εάν το δεχθεί η Κυβέρνηση.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Αναφέρομαι σ' αυτά που είπατε περί Ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδος. Θα μου επιτρέψετε να πω, ότι σύμφωνα με όσα διάβασα στις εφημερίδες οι Τούρκοι δέχονται αυτό το σημείο, δηλαδή να κτυπήσουμε εμείς 11 μίλια ανατολικά της Θάσου. Το ερώτημα είναι γιατί το δέχονται. Είναι προφανές, ότι αμέσως μετά οι Τούρκοι θα προχωρήσουν σε γεώτρηση, η οποία θα είναι εκτός των δικών μας χωρικών υδάτων και έτσι θα προκληθεί σύγκρουση ή οπωσδήποτε εμπλοκή δεν ξέρω ποιας έκτασης και ποίας μορφής, κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν το σενάριο. Και στις δυο περιπτώσεις θα είχαμε πτώση της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και πιθανώς και διχοτόμηση στο Αιγαίο. Αυτό είναι, μέσα στα σενάρια. Εγώ από τα στοιχεία που έχω δεν βλέπω ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για μεγάλη σύγκρουση και μπορώ να πω, γιατί δεν θα είχαμε τέτοια σύγκρουση, αλλά δεν πρέπει να παραλείψω να πω ότι τον τελευταίο μήνα πριν από την σύγκρουση παρατηρήθηκε μία μεγάλη και έντονη κινητικότητα

Ουάϊμπεκερ, Περλ, γνωστοί τουρκόφιλοι και ανθέλληνες να βρίσκονται 1, 2 βδομάδες στην Αγκυρα, ο Οζάλ να πηγαίνει στην Αμερική, να κάθεται εκεί αρκετές μέρες και στη συνέχεια να πηγαίνει στο Λονδίνο. Αυτή όλη η κινητικότης, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καθόλου συμπτωματική και κατά τη δική μου άποψη ταυτίζεται με τα γεγονότα και τις εξελίξεις εκείνων των ημερών. Ίσως αυτό έγινε, διότι η Κυβέρνηση έχοντας πιθανώς κάποιες πληροφορίες -δεν το γνωρίζω αυτό επίσημα- πρόλαβε και προχώρησε στη διατύπωση αυτού του σχεδίου νόμου. Όταν οι κύριοι αυτοί είδαν ότι το σενάριο δεν μπορούσε να προχωρήσει, να ασκήσουν πιέσεις και εκβιασμούς κ.λπ., τότε προχώρησαν στο δεύτερο σενάριο. Αυτή είναι η άποψη μου και θα παρακαλέσω να την έχετε υπόψη σας στις αναλύσεις που γίνονται. Υπάρχει περίπτωση να υπάρξει σύγκρουση Ελλάδος--Τουρκίας; Αυτό συμφέρει την Ελλάδα; Συμφέρει την Τουρκία; Συμφέρει το ΝΑΤΟ; Συμφέρει τους Αμερικανούς; Να το δούμε.

Η επίσημη θέση των Αμερικανών, που εξεφράσθη από τον κ. Κίσιγκερ το 1976 είναι, ότι αποκλείεται κάθε στρατιωτική λύση στο Αιγαίο, έχω ολόκληρο το κείμενο εδώ από την εφημερίδα «ΒΗΜΑ», αλλά δεν χρειάζεται να το διαβάσω επειδή δεν έχουμε χρόνο. Το γιατί δεν συμφέρει πράγματι είναι γνωστό. Μία τέτοια σύγκρουση δεν μπορούν να εκτιμήσουν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, πού θα οδηγήσει και γι' αυτό δεν συμφέρει. Εάν όμως γίνει κάποια εμπλοκή με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεγχόμενη από τους Αμερικάνους, ολιγοήμερη και ελεγχόμενη, ασφαλώς θα γίνει. Πότε θα γίνει αυτό; Όταν η Χώρα η δική μας θα βρεθεί σε κάποιο είδος διάλυσης, σε ακυβερνησία, σε οικονομική ή άλλη κρίση, σε παράλυση θα έλεγα, όπως έγινε δηλαδή στην περίπτωση του Αττίλα, τότε θα γίνει αυτη η επίθεση...

(Στο σημείο αυτό ακούγεται ο προειδοποιητικός ήχος λήξης του χρόνου ομιλίας του κ. Βουλευτή)

Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλούσα να μου δώσετε άλλο ένα λεπτό.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) : Όχι και άλλο λεπτό, κύριε Κουτσογιάννη.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ : Να ολοκληρώσω κύριε Πρόεδρε. Τότε μόνο. Όταν η δική μας Χώρα βρεθεί σε κατάσταση παράλυσης θα μπορέσουν αυτοί να επέμβουν, σε λιγες μέρες να πετύχουν αυτά που έχουν σχεδιάσει με τα γνωστά διχοτομικά σενάρια του Αιγαίου. Και τότε βέβαια θα το έχουν επιτύχει αυτό χωρίς πόλεμο. Και για να το πετύχουν αυτό., θα πρέπει να έχουν προωθήσει εδώ στη Κυβέρνηση, σε κρίσιμες κυβερνητικές θέσεις δικούς τους ανθρώπους και να φθάσουν βέβαια τη Χώρα στην κατάσταση που ανάφερα..

Απ' αυτό προκύπτει ποιό είναι το δικό μας καθήκον: Ομοψυχία, ενότητα, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις κ.λπ

Δυστυχώς δεν έχω άλλο χρόνο. Ευχαριστώ που με ακούσατε, παρά το προχωρημένο της ώρας.


ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός): Ο κ. Παπαδόγκονας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ : Κύριε Πρόεδρε, σας παρακαλώ πάρα πολύ. Πρέπει κάποτε να καταλάβει και το Προεδρείο, ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τόσο αργά.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός): Αργά κύριε Παπακωνσταντίνου είναι και στις 2.00' και στις 3.00'

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Πρέπει να κάνουμε κάποια συμφωνία. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Κύριε Πρόεδρε, απομένουν λίγοι ομιλητές. Μερικοί απ' αυτούς είναι εδώ, μερικοί απουσιάζουν. Απ' ότι βλέπω είναι εδώ ο κ. Βαρβιτσιώτης, ο κ. Λούλης...

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) : και ο κ. Κρικέλης. Μην Τον παραλείπετε. Είναι και γείτονας σας...

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ : Και γείτονας και κοντογείτονας και πολύ αγαπητός. Αλλά ο κ. Κρικέλης είναι σεμνός και δεν φωνάζει όπως φωνάζει ο κ. Βαρβιτσιώτης .

Θα έλεγα, λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, οι τρεις κύριοι συνάδελφοι, οι παρόντες, να μιλήσουν την Τετάρτη επί 20 λεπτά. Οι υπόλοιποι, που είναι εγγεγραμμένοι και τυχαίνει να απουσιάζουν αυτή τη στιγμή να μιλήσουν επί 10 λεπτά και να κλείσουμε γι' απόψε. Έχω την εντύπωση ότι είναι μια λογική πρόταση.

Και λυπούμαι πραγματικά που η αγόρευση του κ. Κουτσογιάννη, που ήταν αξιόλογη, ακούστηκε απόψε μετά τις 01.00'

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός).Δεν έχει αντίρρηση το Προεδρείο στην πρόταση σας. Υποθέτω ότι και ο κ. Υπουργός δεν θα έχει αντίρρηση. Θα μιλήσουν από 20 λεπτά ο κ. Βαρβιτσιώτης, ο κ. Λούλης και ο κ. Κρικέλης και απο 10 λεπτά ο κ. Κατσιγιάννης, ο κ. Μαντζώρης, ο κ. Ζαίμης, ο κ. Νάσης, η κ. Μπενάκη, ο κ. Μπουλούκος, ο κ. Τσακλιδης και ο κ. Γκελεστάθης. Τι λέει ο κ. Υπουργός;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΠΟΝΗΣ (Υπ. Βιομηχανίας Ενέργειας και Τεχνολογίας). Κύριε Πρόεδρε, δεν έχω αντίρρηση, αλλα αδικήσαμε τον συνάδελφο κ. Κουτσογιάννη. Αυτή την πρόταση έπρεπε η Αντιπολίτευση να την κάνει προτού μιλήσει ο βουλευτής της Συμπολίτευσης. Κατ' αυτόν τον τρόπο αδικήθηκε, επαναλαμβάνω, ο κ. Κουτσογιάννης υπέρ των άλλων συναδέλφων της Αντιπολιτεύσεως.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) : Συμφωνούμε, λοιπόν, να μιλήσουν την Τετάρτη οι παρόντες 3 συνάδελφοι επί 20 λεπτά και οι υπόλοιποι εγγεγραμμένοι επί 10 λεπτά.

ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ : Μάλιστα, μάλιστα

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) : Η Βουλή παρεδέχθη Κύριοι συνάδελφοι, έχουν διανεμηθεί τα πρακτικά των συνεδριάσεων της 30ής και 31ης Μαρτίου 1987 και παρακαλώ το Σώμα για την επικύρωση τους. Επικυρούνται;

ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ : Μάλιστα, μάλιστα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Παναγιώτης Ν. Κρητικός) Συνεπώς τα πρακτικά των συνεδριάσεων της 30ής και 31ης Μαρτίου 1987 επεκυρώθησαν.

Δέχεται το Σώμα να λύσουμε τη συνεδρίαση;


ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα

Με τη συναίνεση της Βουλής και ώρα 01.11' π.μ. λύεται η συνεδρίαση για αύριο Τρίτη, 7 Απριλίου 1987, και ώρα 18,30' με αντικείμενο ημερησίας διατάξεως κοινοβουλευτικό έλεγχο.